Pitanje smeštaja i lečenja duševnih bolesnika dobija svoje konačno rešenje tek 1861. godine, kada je za njihov smeštaj i lečenje bila određena zgrada tzv. Doktorova kula, na Vračaru. Državni Sovjet 3. marta 1861. donosi "Dekret o ustrojenju Doma za 's uma sišavše', koji je potpisao knez Mihajlo Obrenović. U Dekretu se između ostalog kaže: …”da će se u Domu čuvati i lečiti 's uma sišavši' iz cele Srbije”.

30. marta 1881, kada je donet novi Zakon o uređenju sanitetske struke i čuvanju narodnog zdravlja", "Dom za s uma sišavše" prerasta u Bolnicu za duševne bolesti. Krajem 19. i početkom 20. veka radilo se na poboljšanju standarda lečenja duševno obolelih, a najzaslužniji za to bili su dr Jovan Danić i dr Vojislav Subotić, mlađi, koji je u Bolnici za duševne bolesti u Beogradu proveo skoro trideset godina kao lekar i upravnik.

U periodu između dva rata Bolnica je i dalje bila prinuđena da se bori sa ogromnim teškoćama kako u pogledu svog stručnog rada, nesavremenih shvatanja, nerazumevanja za potrebe psihijatrijske službe, tako i sve veće stešnjenosti usled ogromnog priliva bolesnika.

U prostorijama Duševne bolnice u Beogradu se 1923. godine osniva  Psihijatrijska klinika, koja postaje nastavna baza i udara temelj budućoj Neuropsihijatrijskoj klinici u Beogradu. Kraj Drugog svetskog rata ostavlja bolnicu u teškim uslovima, skučenom prostoru, lošom higijenom, ogromnim brojem pacijenata i malim brojem lekara i medicinskih sestara. Tek sredinom 20. veka počinje da se menja izgled duševnih bolnica: košulje-stezulje su postepeno prestajale da se upotrebljavaju, počela je primena radne terapije, prosečni boravak bolesnika u stacionaru se smanjivao sa oko dve godine na tri meseca, unutrašnjost duševnih bolnica je sve više ličila na druge bolnice.

U peroidu od 1960-1970. Bolnica kao da doživljava svoju renesansu. Medicinski fakultet regrutuje od njenih mlađih lekara nekoliko honorarnih asistenata za ispomoć u nastavi psihijatrije. Zbog malih kapaciteta za potrebe zbrinjavanja psihijatrijskih bolesnika 1964. adaptira se zgrada bivšeg zatvora u Padinskoj Skeli i priključuje Psihijatrijskoj bolnici u Beogradu (ustanova nosi ovaj naziv od 1956-71.). Proširivši svoju delatnost otvaranjem depandanse sa oko 400 postelja u Padinskoj Skeli, Bolnica je i materijalno ojačala, što joj je omogućilo da značajno podigne opšti nivo i kvalitet medicinskog rada u njoj. Bolnica je tada raspolagala savremenom laboratorijom, rendgen aparatom za kontrastna snimanja, dva EEG aparata, većim brojem aparata za elektrokonvulzije, elektrosan, elektrodijagnostiku i drugim savremenim sredstvima za negu, lečenje i rehabilitaciju psihijatrijskih bolesnika.

Bolnica 1971. menja naziv u Specijalna bolnica za psihijatrijska i nervna oboljenja "Dr Laza K. Lazarević". Početkom osamdesetih godina ustanova još dva puta menja naziv, najpre u Bolnicu "Dr Laza Lazarević, a kasnije u Neuropsihjatrijsku bolnicu "Dr Laza Lazarević". Iz objekta na Guberevcu 1986. Bolnica se delom preseljava u zgradu Kožne i Ušne klinike i postaje jedina psihijatrijska ustanova u Srbiji koja prima svakog dana, 24 sata, najteže duševne bolesnike. Nova zgrada Dnevne bolnice sagrađena je i useljena 1991.

Upravni odbor 1994. prihvata predlog tadašnjeg direktora o unutrašnjoj reorganizaciji, kojom se utvrđuju i definišu novi sadržaji, a institucija se organizuje kao Republički zavod za psihijatriju. Nakn toga Zavod prerasta u Institut za neuropsihijatrijske bolesti “Dr Laza Lazarević”.

Naša bolnica danas nosi naziv Specijalna bolnica za psihijatrijske bolesti “Dr Laza Lazarević”.